Trots

Vandaag is Hennie van Tintelen aan het werk in de wijk in Oisterwijk. Hij is lid van Thuisbasis Brabant, omdat het hem via de coöperatie lukt om zorg te geven die past bij de cliënt en zichzelf. Hij bezoekt een 93 jarige alleenstaande dame die door de dementie consulent is verwezen naar hem, omdat ze vergeetachtig is en haar medicatie vergeet in te nemen. Bij aankomst haalt mevrouw de deur van het slot……

Zichtbaar aangedaan en huilend loopt mevrouw naar de eettafel. Zij houdt een gebalde vuist voor haar borst en sust zichzelf tot rust door over haar hartstreek te wrijven. “Ik weet het niet meer. Ik heb altijd voor mijn kinderen gezorgd. De boerderij was mijn lust en mijn leven. Niks was me teveel, maar nu weet ik het niet meer.”

Ik kijk mevrouw aan en terwijl ik dat doe ga ik aan de eettafel zitten. Zij volgt. Gaat zitten en zet haar bril af. Tranen van verdriet en schaamte rollen over haar gezicht. Ik vraag me af wat ik zou kunnen doen? En eerlijk gezegd…. ‘Ik weet het niet.’

Ik vertrouw erop door met volledige aandacht ‘stil’ te luisteren dat mevrouw het verhaal vertelt wat gezegd moet worden. Ze haar hart lucht en dat de spanning van mijn bezoek zakt. En het vertrouwen blijkt terecht.

Mevrouw vertelt over haar werkzame leven op de boerderij die zij samen met haar man draaiende hield. Met een zichtbare glimlach zegt ze dat het hard werken was, maar nooit iets anders had gewild. Het opvoeden van de kinderen was een vanzelfsprekendheid. En de zorg voor de kinderen dat zij goed terecht zouden komen was groot.

Uit het niets zijn er dan ineens grote stralende ogen. Een opsomming van de successen van de kinderen volgt. Mevrouw is trots en struikelt bijna over haar woorden. Ze praat snel en uit alles spreekt een lichtheid en warmte. En dan ineens is haar verhaal weg. Ze weet het niet meer. Mevrouw kijkt me aan met een vragende blik. Wat was ik aan het vertellen?

Ik probeer de laatste stukken van haar verhaal op te pakken. Benoem de namen van haar kinderen, maar ik zie dat het niet meer binnenkomt. Het geheugen heeft haar verlaten. We verleggen de aandacht naar de tuin en kijken samen rond. Ondertussen haal ik de medicatie uit de baxter en geef ze aan haar. Ze kijkt naar de pillen en naar mij. Rustig vertel ik haar wat ze moet doen. Ze neemt een slok en slikt de medicijnen door. Turend en rustig geniet mevrouw van haar uitzicht. Ik laat haar achter in haar mooie boerderij die vol met verhalen zit.

Hennie van Tintelen
Verzorgende IG en counselor

sta jij ook voor persoonlijke zorg?

Thuisbasis Brabant is een bevlogen collectief dat gelooft in verbondenheid, en de kracht van zelfstandig ondernemerschap. Onze leden bieden persoonlijke zorg, vanuit hun eigen ervaren kijk op dit prachtige vakgebied. Samen met andere zelfstandige zorgprofessionals.

Gaat jouw hart ook sneller kloppen van persoonlijke zorg? Ben je geraakt door onze verhalen? Dan willen wij je graag ontmoeten.